AAN HET WOORD: OUD SPEELSTER DEES MERGHART

Foto

Mijn verhaal begint in 1980, via Fred Bosman- waar mijn zus Pat verkering mee had, kwam ik in contact met WSB. Ik was al wel op de hoogte van honkbal omdat ik bij Ruud Bosman en Berry de Ruiter in de klas had gezeten. In dat zelfde jaar ontmoette ik op het schoolsoftbaltoernooi bij Robur, Richard Strijbosch, daar kreeg ik verkering mee en in die tijd was er best nog veel haat en nijd tussen WSB en Robur. Ik vond het wel leuk dat wij bij beiden clubs veel vrienden/familie hadden en de wedstrijden tussen hb1 van WSB en Robur hadden wel een extra dimensie. Ik vindt het super leuk om te zien dat dat tegenwoordig veel samenwerking is tussen beiden clubs.

Dat jaar deden we ook voor het eerst met de familiesoftbaldag mee, ons team heette Bump First. 
Samen met familie en vrienden kwamen we meerdere jaren in actie tijdens dit leuke toernooi. 
Naast het zelf spelen heb ik ook samen met mijn zus, Pat, de aspiranten gecoacht. Na bij de junioren gespeeld te hebben ben ik bij dames 2 gaan spelen. Met dit team werden we kampioen. In 1990 werden we nogmaals kampioen met dames 1.

Dat jaar speelden we ook een toernooi in Rotterdam, bij Sint Lodewijk( tegenwoordig the Saints), 

Wat me daarvan vooral is bijgebleven, naast de gezelligheid, is dat Marjan boos werd en gewoon weg ging…alleen … naar huis.

Aan het einde van het seizoen gingen we altijd iets leuks doen, zo gingen we een naar de chinees op de brinklaan. Het was de tijd van Theo en Thea en we zaten daar allemaal met onze Theo en Thea tandjes in( gelukkig hadden ze ons al in een aparte ruimte gezet). Daarna gingen we bowlen, de tuinbroek was toen heel hip. 

Ook in die jaren werd er al veel bij WSB georganiseerd, zo hadden we een heuse playback show. 

Ik herinner me dat de adspiranten meiden iets van Grease deden, dat Steve Olario die ‘Give me Hope Johanna’ zong( als ik dat liedje hoor, denk ik altijd aan hem). Fred Bosman met iets van Knokcing on Heavens door “luchtgitaarde” ( wat jammer dat ik daar geen beelden meer van heb) Wij ( softbal 1) deden Thriller van Michael Jackson, 3 x raden wie Michael Jackson mocht zijn…

Jarenlang ben ik door meneer Jansen getraind en gecoacht, samen met Jos Beckers, maar later ook met Theo Ten Tije, Hans Bömer en natuurlijk Fred Bosman en Ruud Sterling. 

We hebben altijd ontzettend veel plezier gehad, vooral ook voor en na de wedstrijden: in de auto heel hard meezingen met Shirley Bassy en Elvis, de conditietraining in de winter op het Leeste( wie waren er toen ook alweer verdwaald?) en dat met douchen Babs en ik altijd de laatsten waren( hoe kwam dat toch???)

Wat me het meest bij is gebleven van al die jaren bij WSB Apeldoorn, is de gezelligheid en de samenhorigheid. Ik heb veel mooie herinneringen gemaakt in de verschillende teams op toernooien, tijdens avondjes uit en tijdens de wedstrijden. Inmiddels wonen we ( Mark , die ik ook bij WSB heb leren kennen in 1989 en waarmee ik al ruim 27 jaar getrouwd ben) al ruim 23 jaar in Rotterdam/Capelle, maar WSB is en zal altijd mijn club blijven. Ik kom er nog steeds erg graag en het voelt altijd als thuiskomen. 



Bij dit bericht zit een bijlage:
Afbeelding17.png