Aan het woord: Oud WSB'er Simon Richardson

Foto

Geachte WSB-ers, oud-, nieuw- en aankomende leden,

Er werd mij gevraagd om mijn honkbal-ervaringen met jullie te  delen en dat wil ik heel graag doen.
Ik ben met honkbal begonnen toen ik zes jaar oud was. Hier op Aruba draait alles om honkbal. Vanaf mijn zesde tot en met achtiende heb ik vele mooie jaren op Aruba mee gemaakt met honkbal, zowel nationaal als internationaal. Toen ik 18 was, wilde ik graag een opleiding doen in de scheepvaart. Dus er restte niets anders om in Nederland te gaan studeren, omdat hier op het eiland geen studie is in de scheepvaart. In 1987 heb ik vaarwel gezegd tegen mijn familie en natuurlijk ook mijn mooie eiland, dat was niet makkelijk maar omdat ik een doel in mijn leven had dacht ik :gewoon doen!

Alleen in Apeldoorn, dacht ik:" wauw wat mooi allemaal". Prachtig veel mensen die aan het fietsen waren, waardoor  ik dacht ik wil zo snel mogelijk een fiets en dat gebeurde ook. Ik kwam in een kamer aan de Korenstraat linksboven een sex-shop, voor de meeste wel bekend. Na twee weken in Apeldoorn te zijn, kwam het moment om een club te kiezen en dit werd naar alle tevredenheid WSB, puur omdat bij Robur de telefoon niet werd opgenomen en bij WSB wel. En daar ben ik ontzettend  trots op, niet omdat Robur niet goed voor mij zou zijn , want daar heb ik  ook vijf jaar met volle tevredenheid gespeeld,  maar ook omdat bij WSB mijn familie (mijn vrouw Marian en daarna kinderen) hebben gespeeld en daar ben ik zeer blij mee; om een WSB-familie te zijn met jullie allemaal.

Bij WSB werd ik met open armen ontvangen, ging eerst bij het tweede  team spelen van Peter Vlieger maar snel daarna naar het eerste en ook met interregio spelen,  we traindetwee keer in de week en speelden ook nog twee keer in de week en dat vond ik natuurlijk prachtig. Een van de mooiste momenten van mijn tijd bij WSB  was het  kampioenschap van interregio (coach Fred Bosman oranje BMW) bij Pirates Amsterdam winnend uit en tegen jongens die veel jaren voor het Nederlands team hebben gespeeld. Bij het eerste heb ik veel meegemaakt:  kampioenschap, degradatie, overgangsklasse en ook een jaar samen/tegen de hoofdklasse gespeeld. In die tijd kon alles,maar wij als een kleine club was het altijd strijd tegen de hoofdklasse die bij ons op het veld kwamen. Als team in die tijd waren wij, vond ik uitstekend, sterk en verbonden.

Ben trouwens ook nog een poosje trainer geweest, als ik mij goed herinner bij pupillen en junioren 2. Ik ben er ook vijf jaar tussenuit geweest om bij Robur te gaan spelen en heb daar natuurlijk veel geleerd en ook zeker van een bijzondere en prachtige man Rainold Jahn. Helaas is hij er niet meer, maar ik ben wel ontzettend trots dat ik onder zijn naam mocht spelen. Toen terug bij WSB om af te bouwen zoals wordt gezegd,  dat was weer met het eerste,  toen met het  derde en zo zijn mijn voetstappen op het WSB sportveld tot een einde gekomen om mijn belofte naar mijn eiland waar te maken met mijn gehele gezin. Hier op het eiland ben ik nog steeds actief met de sport alleen niet meer met honkbal,  40 plus werd gewoon te veel.Ik speel nu softbal 40 plus en sinds twee jaar alweer voor een 50 plus team dus het gaat  hard allemaal , maar moet nog wel even bij zeggen 40 plus is wel op een hoog niveau. Het  gaat er allemaal nog gewoon hard aan toe. 

Tenslotte….,Als ik aan WSB denk ,denk ik blijdschap, familie, vrienden en verdriet.
Ik heb een ontzettend mooie tijd bij WSB gehad en ook nog steeds als ik daar weer terug ben,  zou ik die tijd voor geen goud hebben willen missen.Wat ben ik God dankbaar  dat ik me zeer verbonden voel met die club. Ook omdat ik daar vrienden en familie aan over heb gehouden. Voor alle WSB-ers met name aan mijn beste broeders Steve en Ronald Olario is mijn gemis ten opzichte van hun ontzettend groot.  In mijn hart zit een naald die me elke dag weer een prikje geeft omdat zij zijn de spelers die niet vergeten mogen worden. Ook in goede en slechte tijden , juist  dankzij hun heb ik een WSB hart.

Ik hoop jullie snel weer te zien,

Simon Richardson.