Reactie Erelid Jan Bouwen op Jubileumboek

Teamfoto

Voorzitter Jan van 't Ende heeft eraan gedacht mij een exemplaar van het Jubileumboek van WSB toe te sturen, wat ik bijzonder waardeer!! Bij het lezen van de bijdragen erin komen bij mij veel herinneringen weer boven. 

Allereerst de herinnering aan Jan, die als een wat schuchtere onzekere jongen zich kwam aanmelden bij de pas opgerichte vereniging. Ik heb hem zien uitgroeien tot een wilskrachtige zeer waardevolle speler en lid van onze club. Hij heeft zich met vele functies dienstbaar gemaakt, speler, technisch commissielid, trainer, coach, bestuurder. Bij het lezen van de vele bijdragen in dit boekje kom ik vele namen tegen, die ik als speler van het toen enige team als die van de eerste peanutspelertjes heb mogen trainen. Nu kom ik veel van die namen weer tegen als vrijwilligers, bestuurders, trainers ed. Dat geeft een goed gevoel!!! 

Zoals Han Kip al in zijn bijdrage memoreerde was de eerste ervaring met Robur’58 nu niet bepaald juichend. Het toenmalige bestuur van Robur’58 vond het bepaald geen goed idee, dat er een tweede honkbalvereniging in Apeldoorn kwam. Zij waren van mening, dat wij met onze plannen een vereniging op te zetten waar vooral de familiesfeer een belangrijke rol moest spelen, meer een speeltuinvereniging zou zijn. De afgelopen 50 WSB-jaren hebben bewezen, dat die opzet tot succes kan leiden. De achtereenvolgende generaties bij WSB hebben die sfeer goed weten te koesteren. Getuige de sportieve successen, die gesteund door de familiale achterban zijn behaald laten zien, dat een dergelijke sfeer tot een bloeiende vereniging kunnen leiden.

In meerdere bijdragen in het boekje wordt gesproken over de WSB-familie en dat nu is precies wat het oprichtingsbestuur heeft geïnitialiseerd. Een verrijking voor de club was de opzet van een afdeling softbal. Uit de bijdragen in dit boekje blijkt hoe enthousiast de softballeden de dub ervaren, ook daar blijkt dat de sportieve resultaten op een flinke achterban kan steunen. Veel activiteiten hebben bijgedragen tot het vormen van een thuishonk, waar je graag naar toe gaat. Bezoeken van de wedstrijden, samen op reis, BBQ, seniorensoftbaI en niet te vergeten de familie softbaldag. Al deze activiteiten door de opeenvolgende vrijwilligers georganiseerd hebben bijgedragen tot een bloeiende vereniging. 

Op afstand heb ik die ontwikkelingen met plezier waargenomen. Graag wil ik hier in herinnering brengen de enorme inspanningen die het eerste oprichtingsbestuur zich heeft getroost om leven in de club te brengen. De eerste voorzitter Jan van der Woude, die ons helaas is ontvallen, heeft vanuit zijn positie ais leidinggevende bij het aannemersbedrijf dat het merendeel van de hulzen in de Maten heeft gebouwd, bij zijn vele contacten bij de gemeente Apeldoorn bepleit (gedurende vele Jaren!) de vereniging een speelveld ter beschikking te stellen. Het veld de Maten is daarvan het resultaat. Henk Kip heeft als eerste penningmeester veel gedaan om de weinige penningen die ons in het begin ter beschikking stonden zo goed mogelijk te beheren. Ook heeft hij een cursus sportmassage gevolgd, zodat hij als verzorger bij de club aan het werk kon, ook Henk is ons op een mooie leeftijd ontvallen. 

Ook mag ik niet vergeten te vermelden de inspanningen die de echtgenotes van deze bestuurders Ina van der Woude en Bep Kip (inmiddels ook overleden) zich hebben getroost tijdens de eerste Jaren. Denk aan het maken van de eerste pakken, het beheren van de eerste kantine bij het veld de Maten enz. 

Bij mij komt ook de herinnering boven aan het eerste peanutteam waarmee wij in het toenmalige rayon Oost kampioen zijn geworden. Vervolgens zijn wij voor de vervolgwedstrijd naar het mekka van de honkbal Haarlem afgereisd. Het Haarlemse team waartegen wij moesten aantreden was aanzienlijk sterker, daarin zaten de talentjes die later in de Nederlandse honkbal een rol hebben gespeeld. Wij verloren, maar wat waren wij trots het zover te hebben bereikt met onze jonge club. Een paar van de verenigingsleden die ons zijn ontvallen wil ik hier noemen. 

Allereerst Frans Roelofsen, een talentvolle jeugdspeler, die in het eerst team als achtervanger speelde. Frans heeft helaas een verkeerd levenspad gekozen waarvan ik hem tot mijn spijt na meerdere pogingen niet heb af kunnen houden, Hij is op jonge leeftijd overleden. Ook Jan Nijmeijer heb ik nog in mijn herinnering. Jan was een altijd vrolijke jongen die ondanks wat beperking een zeer gezien peanutspeler was, ook hij ging mee naar Haarlem. Later heeft hij zich voor de club nog in enkele functies verdienstelijk gemaakt. Jan is inmiddels overleden. Bij het doorlezen van het boekje viel een foto op waarop wat veteranen samen op een bankje tijdens een wedstrijd zaten te kletsen. Dit geeft voor mij de sfeer aan, die binnen de club aanwezig is. 

Helaas heb ik 1975 door verandering van werkkring Apeldoorn moeten verlaten, kort daarna heb ik net na het behalen van de diploma’s A en B voor honkbaltrainer-coach bij de Nederlandse honkbalbond mijn sportieve activiteiten door gezondheidsproblemen moeten staken. Ik heb dus net niet het ontstaan van thuishonk de Maten kunnen beleven, maar op afstand heb Ik de groei en bloei van WSB kunnen volgen. Fantastisch te zien wat jullie met elkaar van de club maken, spelers vrijwilligers, bestuurders en achterban!! 

Ik wens jullie nog veel plezier en successen in de komende 50 jaar. Ik hoop dat veel van de huidige spelers dan de taken van de huidige vrijwilligers zullen hebben overgenomen en zodoende de sfeer in stand weten te houden. 

 Jan Bouwen